L. Hall w swojej książce " W cieniu narcyza" pisze " Wszyscy potrzebujemy śmiechu. Dosłownie rozjaśnia nam twarz, rozładowuje napięcie i poprawia nastrój. Kiedy się serdecznie śmiejemy, czujemy więź z większym sensem, przyjemnościami, ironią i prawdami życia. Śmiech to często doświadczenie grupowe i jedna z najbardziej satysfakcjonujących i jednoczących nas rzeczy, jaką możemy dzielić z innymi ludźmi".
Jeżeli się nie śmiejemy nazywają nas przewrażliwionymi, zbyt poważnymi, pozbawionymi poczucia humoru - taka byłam już jako dziecko, jako nastolatka, zbyt poważna jak na swój wiek. Tak mówili o mnie krewni, znajomi. Unikałam znajomości, to mówili, dodaje sobie, uznaje się za lepszą. Wtedy taka po prostu byłam, zamknięta w sobie i nie zdawałam sobie sprawy z tego, dlaczego. Dorastałam, dojrzewałam, widziałam że inni są inni i ja inna też być chciałam. Dużo czytałam na temat, krótko mówiąc , jak pokochać siebie. Zmieniłam się, albo mi się tak tylko wydawało, bo to coś ukryte było we mnie , czyhało, czekało, aby znowu wrócić.
Ponoć zdolność do poczucia humoru względem samego siebie oznacza, że się nie boisz i nie wstydzisz. Ja nauczyłam się żartować z siebie. Mama mówiła zawsze, że przy innych jestem inna niż w domu. Nie zgadzałam się z tym, ale może ona miała rację. W środku, we mnie była zawsze ta sama ja, ale na zewnątrz, przy niej nie mogłam jej pokazać.
Teraz znowu unikam towarzystwa i nie potrafię się uśmiechać, ale jeszcze zanim przeczytałam wspomnianą książkę, powiedziałam, że muszę zmienić moje życie, aby znowu móc się uśmiechać. Mam nadzieję, że jestem na właściwej drodze.
