" Gdańsk - Początek drogi" - Hilke Sellnick

 

         Oglądam czasem na YouTube cykl " O czym milczy historia", w którym Urszula Pawlik w bardzo ciekawy sposób mówi i różnych historiach. Chyba zawsze w związku z jakąś polecaną książką. Kilka takich książek potem czytałam. Ostatnio mówiła o historii Gdańska, a polecała książkę niemieckiej pisarki Hilke Sellnick, gdzie rzecz dzieje się w XIX wiecznym Gdańsku. Jest to powieść obyczajowa przedstawiająca atmosferę  Gdańska z tamtego okresu.

      Jest 1860 rok. Hanzeatyckie miasto handlowe i początek przemysłowych przemian, miasto pełne kontrastów, gdzie nowoczesność styka się z tradycją, a burzliwe czasy przemian społecznych i gospodarczych stają się tłem dla prywatnych dramatów i triumfów.  Ulice, zaułki, patrycjuszowskie kamienice, precyzyjnie odmalowane realia miasta i historia silnej młodej kobiety, której los splata się z losami innych bohaterek. Każda zmaga się na swój sposób z ograniczeniami tamtego okresu.  Relacje między tymi kobietami, ich wybory i zachowania, tworzą wielowarstwowy obraz świata, w którym każda z nich próbuje odnaleźć własną przestrzeń, balansując między oczekiwaniami społeczeństwa a osobistymi pragnieniami. Autorka kreśli  portrety psychologiczne bohaterek, pokazując ich siłę mimo zależności od mężczyzn i braku realnego wpływu na własny los. „Gdańsk. Początek drogi” to powieść o codzienności, przeciwnościach i determinacji. Też o miłości. Dzięki tej książce na chwilę przeniosłam się w inny czas. Już, zaraz chciałam czytać dalszy ciąg, bo są razem trzy tomy. Niestety, muszę poczekać do prawie końca marca, bo dopiero wtedy ukaże się tłumaczenie drugiej części. Przyznam, że nie mogę się doczekać.

Cytat, to inskrypcja na grobie:

" Nie zostawiłem Was. Wyprzedzam Was tylko o krok."

---

19 książka, 495/8.327

Dzisiaj do taty

                 Tato, miałbyś dzisiaj 98 lat. Niektórzy żyją jeszcze w tym wieku. Ciebie nie ma już od 28 lat. Taka nasza kolej rzeczy. Rodzimy się i odchodzimy. Jedni wcześniej, drudzy później. Nie pamiętam, czy kiedyś wspominałam ciebie na blogu. Kiedy żyłeś, a nawet kiedy odszedłeś, nie miałam pojęcia o blogowaniu, a potem była codzienność. W minionym roku częściej wracałam myślami do naszego rodzinnego domu. Już nic przykrego nie może mnie tam spotkać, bo wszystko się wypełniło. Nikt oprócz mnie nie został już po tej stronie.

Do ojca

"Słyszę twój głos w wieczornym pacierzu wiatru

widzę pogodny spacer rąk

po włosach mojego dzieciństwa

i chodzi za mną

twoje wieczorne śpiewanie.

Dziś jak domowy ogień przychodzisz.

Czuję jak trzaska wśród płomieni czas.

Daleką gwiazdą patrzą twoje oczy

przez okno nocy

bierzesz moją łzę".

                         Wiesław Malicki

" Historia LEGO " Jens Andersen

       "Historia  LEGO"  napisana przez Jensa Andersena, to dziewięćdziesiąt  lat zmagań i radości związanych z  zabawką stulecia, bo taki tytuł otrzymało LEGO. 

Początek narodził się w warsztacie stolarskim Ole Kirka Christiansena w duńskim Billund. w latach 30-tych XX wieku, czyli w okresie wielkiego kryzysu, kiedy to zwykły stolarz, producent  drabin i desek do prasowania zmuszony został do przemyślenia profilu działalności. Tak narodziły się drewniane zabawki, a pomysł ich wytwarzania został podpatrzony, aby nie powiedzieć skradziony firmie angielskiej.

Autor przedstawia kolejne zmiany, poprzez kluczowe momenty, pożary niszczące zakłady,  ryzykowny zakup pierwszej wtryskarki do tworzyw sztucznych w 1947 roku,  opatentowanie w 1958 roku słynnego systemu wypustek i rurek, który zrewolucjonizował zabawę. Jens Andersen otrzymał  pełny dostęp do archiwów rodziny Christiansenów i dzięki temu „Historia LEGO” to  opis sukcesów, ale też  analiza kryzysów, które niemal doprowadziły firmę do bankructwa na początku XXI wieku. Jest to też historia rodziny kierującej tym biznesem. Andersen  kreśli portrety czterech pokoleń właścicieli, pokazując, jak ich osobiste wartości wpływały na globalną strategię marki. Udowadnia, że za plastikowym klockiem stoi skomplikowana maszyneria ludzkich losów i odwagi w podejmowaniu ryzyka.

       LEGO reprezentuje  wizję znaczenia zabawy z życiu człowieka. To ich myśl przewodnia,

a sama nazwa LEGO  to skrót od duńskiego leg godt  czyli "baw się dobrze".

      Książka zawiera sporo dokumentów, raportów i zdjęć, a dzięki lekkiej narracji dobrze się czyta.

---

18 książka, 495/7.832

"Nie oddam dzieci" - Katarzyna Michalak

             Chyba nigdy nie było tylu autorów piszących książki. Może dlatego, że teraz książkę może wydać każdy, wystarczy  za to zapłacić. Bez cenzury. Nigdy też nie było chyba tylu wydawnictw tym się parających.  Pewnie dlatego jest wielu autorów, do których nie warto wracać. Z pisarstwem Katarzyny Michalak zetknęłam się po raz pierwszy i po przeczytaniu " "Nie oddam dzieci" mam zamiar wrócić. Poznać inne pozycje tej autorki.

         Po książkach czytanych ostatnio, z historycznym tłem II wojny światowej, ta jest całkowicie współczesna, ale również tragiczna. Najpierw płakałam, potem byłam wzburzona, a potem było już wszystko. Złość, żal, współczucie, bo działa się czarna rzeczywistość, a przecież nie możemy powiedzieć, że to tylko książka, że to nieprawda. Takie rzeczy dzieją się na prawdę. Znamy je z telewizji, z gazet i oby nie z rzeczywistości.

         Michał Sokołowski, młody i utalentowany chirurg oddany swojej pracy, nie zauważa momentu, w którym staje się ona ważniejsza niż rodzina. Dopiero gdy jego ukochana żona i najmłodszy synek giną pod kołami rozpędzonego samochodu, Michał uświadamia sobie, co tak naprawdę jest ważne, ale jest już za późno. Michał przeżywa stratę, czuje się winny i swoim postępowaniem doprowadza do sytuacji grożącej odebraniem mu pozostałych dzieci. Musi znaleźć w sobie siłę, aby o nie zawalczyć.

          Książka ma jednak głębszy sens, niż tylko ukazanie co w życiu jest ważne. Pokazuje też drugą stronę tego dramatu. Dlaczego dochodzi do tak tragicznych zdarzeń. Patologia rodzin gdzie wychowują się nieodpowiedzialni, źli ludzie. Tacy wzrastają nie tylko w rodzinach alkoholików, przemocowców, ale też bogatych , wpływowych, znanych, których prawo powinno karać, a broni.

        Treść książki dramatyczna, wstrząsająca i do bólu prawdziwa. Przeczytałam jednym tchem.

---

17 książka, 288/7.337

" Miłość z krwi i kości" - Anna Rybakiewicz

 

       Wszystkie dotychczas czytane książki Anny Rybakiewicz , a przeczytałam trzy, mają historyczne tło II wojny światowej i oczywiście wątek miłosny. " Miłość z krwi i kości" to historia trójki przyjaciół, Basi, Romka i Leszka. Tragiczna przeszłość, bo wojna w której giną rodzice Basi i Romka, ale też tragiczna ze względu na to co wydarzy się pomiędzy trójką młodych ludzi. Skutki tego wydarzenia będą odczuwać przez dziesiątki lat, aż wnuczka Barbary, Ula, antropolog w 2019 roku zidentyfikuje szczątki swoich pradziadków zamordowanych w 1943 roku. Co przyniesie to odkrycie. Jakie tajemnice kryje historia rodziny. Jak przeszłość łączy się z teraźniejszością i jak wybory, które podejmujemy, wpływają na nasze życie. Czy odnalezione po wielu latach kości mają moc zjednoczenia dwóch zwaśnionych rodzin? 

       Ta książka to fikcja literacka, ale przyczynkiem do jej napisania była prawdziwa historia,  jakich pewnie wiele, nie mniej książka warta przeczytania.

---

16 książka, 432/7.049

" Stare i nowe obyczaje" - Bożena Krzywobłocka

          Porządkując mój księgozbiór, czasem zwracam uwagę na niektóre książki, których już nie chcę. Oddaję je do biblioteki, a te stare, pachnące starym papierem wykorzystuję czasem do moich robótek. Obklejam nim to i owo. Zanim jednak to zrobię, to po raz ostatni jeszcze czytam, bo może znajdę jeszcze w nich coś, co warto zachować. Ostatnio wyszperałam książeczkę z serii Rodzina i dom. Miałam z tej serii sporo broszurek na temat pielęgnacji niemowlęcia, opieki, nauki, zabawy z dziećmi itd. Te porady już nie przystawały do naszych czasów. Cóż, minęło ponad czterdzieści lat. Już jakiś czas temu je zlikwidowałam. Została jeszcze jedna, " Stare i nowe obyczaje" Bożeny Krzywobłockiej. Jest to książka która nie straciła swojego znaczenia. No może można by było dopisać co nieco, bo jednak świat i ludzie, a zatem zwyczaje trochę ewaluowały, ale książka zawiera też dużo z historii tego tematu. Jest to ciekawy zbiór obyczajów codziennych związanych z elementarnymi sferami życia człowieka, czyli narodzinami, dorastaniem, śmiercią a także obchodzeniem różnych świąt. Ciekawy, bo autorka  bardziej się skupia na  przedstawianiu  historycznym danych zachowań sięgającym nawet czasów antycznych. Czyli historia, ale wiele z opisywanych obyczajów ludzkich jest kontynuowana również dziś, może w trochę zmienionej formie.

      Życiu człowieka od narodzin, aż do śmierci, towarzyszą niezliczone zwyczaje, tradycje i obrzędy. Wiele z nich jest specyficznych wyłącznie dla Polski i nimi się głównie autorka zajmuje. W swojej książce sięga do tych już zapomnianych, ale także do najnowszych, wynikających z wymogów współczesnego życia /książka pisana w latach 80'-tych XX wieku/.  Nie jest to podręcznik savoir-vivre'u, lecz raczej luźna gawęda o przemianach obyczajowości na przestrzeni wieków.

          Autorka zmarła w 2004 roku, moja książeczka wydana została w 1981 roku, a ja teraz z przyjemnością ją przeczytałam, no i na razie, pozostanie na półce.

" Każda kolejna demokratyzacja życia niesie za sobą nieuchronne rozluźnienie istniejących reguł obyczajowych i upraszcza je.  Powstają jednak nowe zwyczaje."

---

15 książka, 240/6.617

" Przez trudy do gwiazd" - Anna Rybakiewicz

         Zima sprzyja czytaniu książek i to mi ostatnio najlepiej wychodzi. Jedną kończę, następną rozpoczynam. Całe dni zaczytana. Czasem i noc, kiedy nie mogę zasnąć. Nigdy nie miałam tyle czasu, aby się temu poświęcić, a ostatnia książka zwraca uwagę, jak wszystko może się zmienić i nawet liter się nie będzie znało. Kiedyś byłam już blisko tego . Udar, utrata pamięci. Bohaterka tej książki tego doznaje.  Jest 1990 rok. Po powrocie ze szpitala potrzebuje stałej opieki, a jedyną osobą, która oferuje jej wsparcie, jest jej sąsiad, Leon Białowąs. To on każdego dnia czyta kobiecie jej pamiętnik,  przywracając wspomnienia. 

         W swoim pamiętniku Anastazja spisywała swoje przeżycia z czasów szkolnych, poprzez trudy przeżywane podczas zsyłki  w głąb Związku Sowieckiego.  Na kazachskich stepach Anastazja zapisuje codzienność zesłańców i uczucia, które niespodziewanie się w niej budzą, aż po powojenne życie. Pokazuje, że pomimo tragicznych przeżyć można jeszcze być szczęśliwym.  Cieszę się, że ta książka trafiła w moje ręce.

---

14 książka, 416/6.377