Książki nie tylko czytam, ale dla swoich potrzeb piszę. Może to piszę książki jest określeniem na wyrost, ale spisałam swoje wędrówki po górach, wydrukowałam i dałam oprawić u introligatora jako książkę. Podobnie zrobiłam z " Pierwsze lata życia mojej córki". Mam też zebrane wszystkie moje wiersze, tylko wydrukować i może też zrobić w formie książki.
Teraz zrobiłam książeczkę od pierwszych słów jej treści do końca, to znaczy napisałam, wydrukowałam, zszyłam kartki i zrobiłam okładkę. Książka jest wspomnieniem o mojej mamie. Nieduża, bo tylko 36 stron, 73 krótkie notki o tym co ją charakteryzowało, jaka była, o tym co dobre i co złe. Wspomnienie.
Jakie życie, takie wspomnienia.
1./
Rok 1932 rozpoczął się w piątek. Był rokiem przestępnym. 28 sierpnia, pilot Franciszek Żwirko i konstruktor Stanisław Wigura zwyciężyli w największej międzywojennej imprezie lotnictwa sportowego, Międzynarodowych Zawodach Samolotów Turystycznych Challenge w Berlinie. Kilkanaście dni po tym tryumfie, 11 września 1932 roku obaj zginęli w katastrofie lotniczej. 31 sierpnia miało miejsce całkowite zaćmienie słońca widoczne w Polsce.
W grudniu, jako piąte dziecko urodziła się Leokadia. Zawsze miała pretensje o to imię. Siostry miały Łucja, Marta, a ona Leosia, jak mówiła. Uważała, że rodzice się nie wysilili, aby nadać jej ładne imię, bo przecież dzień przed Leokadią, też w grudniu, jest na przykład Marii.
To nic, że gdy była dorosła mówiono do niej Lusia, Luśka, miała za to wieczny żal do swoich rodziców. Drugie według niej było jeszcze gorsze, Waleria. W okresie późnej starości przyznała, że to nie było tak, że rodzice. Sprawa z imieniem wyglądała zupełnie inaczej. Ponoć była słaba, ciągle spała po urodzeniu, ale który noworodek ciągle nie śpi, więc rodzice przyspieszyli dzień chrztu. Któregoś ranka zapakowali ją w becik i dziadkowie poszli z nią do kościoła. Było bardzo zimno i ślisko, wręcz niebezpiecznie. Przejęci i zdenerwowani drogą dziadkowie, zapomnieli jak na imię miała mieć ich wnuczka i dali to, które pierwsze przyszło im do głowy. A może wówczas, było to dla nich nawet oryginalne. Po co więc była ta złość i żale do rodziców.
Jej teściowa też była Leokadia. Może to dodatkowo powodowało niechęć, bo teściowej nie lubiła. Takie imię nadane przez rodziców, według niej, świadczyło o daleko idącej obojętności i braku miłości. Przez całe życie pielęgnowała w sobie i w nas tą niechęć do swoich rodziców o imię, którego nie lubiła, aby w wieku dziewięćdziesięciu lat sobie przypomnieć, że to nie do końca tak było, że rodzice. Jako noworodek ponoć była bardzo słaba, tak mówi, bo ciągle spała. A które noworodki nie śpią oprócz przerw na karmienie? Postanowiono ją więc w trybie przyspieszonym ochrzcić. Więc pewnego grudniowego, mroźnego poranka jej dziadkowie pojechali z nią do kościoła. Droga był trudna, bardzo śliska, duży mróz, pewnie się zmachali i byli zdenerwowani sytuacją i z tego wszystkiego zapomnieli jak miała mieć na imię i dali to, co przyszło im na myśl. Była piąta, potem urodziło się jeszcze szóste. Według niej, zupełnie niepotrzebne. Jej zdaniem te najstarsze doznawały ciepła i zainteresowania ze strony ich babci, która zmarła jak Leokadia miała sześć lat. We wczesnym dzieciństwie mogła więc ich babcia być również dla niej pociechą, tak samo jak dla starszych. Czy była? Dzieci raczej nie pamiętają tego co się dzieje gdy są mali, więc trudno przytaknąć, ale też zaprzeczyć jej zdaniu, że nikt się nią nie interesował. Czy rzeczywiście nie miała nawet lalki? Czy tylko nie miała lalki o jakiej marzyła?
Życie na gospodarstwie nie było łatwe. Wówczas lalki szyło się z gałganków. Te piękne, były dla wyższych sfer. Czy takiej gałgankowej też nie miała? Mówiła, że dzieci dostały jeść i szły na podwórze. Tam bawiły się patykami, piaskiem, wodą, roślinkami i wyobraźnią. Od wczesnych lat pomagały w gospodarstwie. Te najmłodsze pasły na przykład gęsi. Z literatury wiemy, że tak właśnie wyglądało kiedyś życie. W tamtym, jej czasie, często jeszcze też , ale czy wszyscy, którzy się wtedy rodzili mieli żal do rodziców,
.jpg)
.jpg)
