Własnoręcznie wykonane książki

        Mój pradziadek sto lat temu zrobił opasłą księgę z tygodników " Gość świąteczny". Zszywał gazety, zrobił grubą okładkę z tektury. Księga przetrwała w nie idealnym stanie , ale to przecież sto lat. Po drodze była wojna i różne koleje dziejów.  Pisałam o niej  tutaj .

        Po nim przejęła ją jego córka , a po niej wnuczka, czyli  moja mama. Teraz mam ją ja, ale oddam córce. Może przetrwa jeszcze dla moich wnuczek. Będzie miała znaczenie sentymentalne, ale też jako ciekawostka co też wtedy pisali. 

       Zachęcona tą, trochę już rozpadającą się, księgą i wykonanymi przeze mnie journalami postanowiłam nadać kształt książki moim różnym wypocinom. To nie jest kunszt introligatorski, ale kartki się nie pogubią, łatwo zdjąć z półki i poczytać. O pierwszym takim wykonaniu pisałam  tutaj, a teraz, trochę nieudacznie oprawiłam wszystkie moje, pisane kiedyś, wiersze. Trochę się ich nazbierało. Druk jednostronny, więc ponad trzysta kartek. W jedną całość nie potrafiłam tego zszyć. Powstały więc dwie.

" Samotne wyspy" - Iwona Żytkowiak

        Druga część opowieści o rodzinie Kanenbergów powstała kilkanaście lat po pierwszym tomie. Jest to nie tylko dalsza historia, ale też uzupełnienie wątków występujących w tomie pierwszym . Niektóre sekwencje są żywcem powtórzone, ale dzięki temu wchodzimy w historię bohaterów jak w spójną całość. Zaczyna się ona w latach trzydziestych XX wieku Ewa Sulima z córką Anielą przyjeżdża do Miasta. Ciągle nieobecny mąż Ewy wysyła ją tam z obawy przed narastającym zagrożeniem wojennym. Tam, otoczone obcością niemieckich mieszkańców, pełne lęku, niepewności i oczekiwania, próbują na nowo ułożyć sobie życie, ale wojna odbiera bezpieczeństwo po obu stronach.  Ewa, kierowana instynktem macierzyńskim bierze pod swoje skrzydła porzuconego niemieckiego chłopca, któremu wojna odebrała rodzinę, dom, matkę i poczucie bezpieczeństwa. Ich losy zwiążą się na resztę życia, nie zawsze szczęśliwie. Kolejne pokolenie, siostry bliźniaczki, które wszystko dzieli, chociaż nie przeżyły koszmarów wojny, niosą w sobie ciężar przeszłości, samotność, niewypowiedziane tajemnice, lęki, konsekwencje dawnych wyborów. 

      To opowieść o nieustannej wędrówce w poszukiwaniu własnej tożsamości, o sile miłości zdolnej przetrwać najcięższe próby oraz o dziedzictwie, które nieuchronnie kształtuje kolejne pokolenia. To powieść obyczajowa z elementami historycznymi, pełna emocji, gdzie historia splata się z osobistymi dramatami. Tak samo jak pierwszy tom, polecam.

---

58 książka, 392/24.020

" Tam, gdzie Twój dom" - Iwona Żytkowiak

         " Tam, gdzie Twój dom"  to pierwsza część sagi rodziny Kanenbergów, a nawet dalej, bo babka była Sulima. Historia od sprzed wojny do czasów współczesnych. Życie wśród obcych, Polacy wśród Niemców i odwrotnie, rozdzielone rodziny i czekanie.

        To opowieść, w której historia miesza się z teraźniejszością, a rodzinne sekrety wywierają wpływ na losy kobiet z rodziny Kanenbergów. Autorka pokazuje, jak  historia , wojna, powojenne wysiedlenia i przemiany społeczne  wpływały na osobiste doświadczenia człowieka.

      Pierwszy tom cyklu o Kanenbergach to opowieść o trzech pokoleniach kobiet, babce, matce i córkach, ich trudnych wyborach oraz pragnieniach, które nie zawsze były możliwe do zrealizowania. Każda z nich miała swoje marzenia,  tajemnice i własny sposób radzenia sobie ze światem, który często odbierał im prawo do samodzielnego decydowania o swoim życiu. O ich  samotności, miłości i macierzyństwie. O cenie, jaką czasami płaci się za własne decyzje, ale również za podporządkowanie się oczekiwaniom otoczenia,  wymuszonym przez brutalność wojny, strach. Autorka z wielką wrażliwością maluje portrety tych kobiet, które pomimo trudności, walczyły o swoje miejsce w świecie.

        Książka skłania do refleksji nad tym, ile z przeszłości nosimy w sobie i jak wiele odwagi potrzeba, by uwolnić się od starych wzorców i napisać swoją historię, też,  aby zastanowić się nad  własnymi korzeniami.

      Czy polecam? Tak ciekawa historia i dobrze się czyta. Na początku wymagała trochę więcej uważności, ale jak się wciągnęłam to już poszło i zaraz zaczynam drugi tom.

---

57 książka, 365/23.628

" Czy mężczyźni są światy potrzebni" - Janusz Leon Wiśniewski

           No i po raz kolejny się na Panu Wiśniewskim nie zawiodłam. "Czy mężczyźni są światu potrzebni?" to trochę prowokująca książka, w której autor stawia pytania dotyczące roli mężczyzn w dzisiejszym społeczeństwie.  Pisze o mężczyznach, a także o różnicach płci, seksie i uczuciach. Analizuje związki międzyludzkie, koncentruje się na małżeństwie, zdradzie i pożądaniu. Autor zadaje pytania, czy mężczyźni są światu potrzebni, jak pożądają i czego się boją.  Analizuje relacje międzyludzkie, męskość i  jej kryzysy oraz wyzwania, przed którymi stają współcześni panowie. Pyta też o kobiece wybory, męskie lęki i upodobania, a przy okazji sprawdza, ile prawdy jest w obiegowych sądach na ich temat. Książka łączy naukową teorię z refleksją autora, zestawiając fakty z tym, co odczuwane. Wiśniewski nie zatrzymuje się na suchych wyjaśnieniach, tylko dopowiada do nich własny komentarz i spojrzenie człowieka, który patrzy na temat także poza laboratorium i statystyką. Książka demaskuje mity, podważa stereotypy, prowokuje, intryguje. Oddaje szacunek i zrozumienie kobietom. To refleksyjna lektura i pomimo wielu bardzo fachowych określeń / zresztą jak zawsze u J. L. Wiśniewskiego/ dobrze się czyta. Niewiele stron w sam raz na urozmaicenie wieczoru.

          A jak widzi mężczyzn autor  i nie tylko autor, bo wynika to z udowodnionych badań.

       .. według genetyków, socjologów i psychologów mężczyźni są w stanie nieustannej degradacji i zaniku Degenerują się nie tylko wskutek kurczenia się chromosomu Y, ale częściej chorują, gorzej się uczą, mają wyraźne kłopoty z pojmowaniem moralności. Są nie tylko mniej elokwentni i komunikatywni, ale mają trzy razy częściej wady wymowy i stanowią aż 75 % wszystkich jąkających się na świecie. Przeciętny mężczyzna potrafi robić tylko jedną rzecz naraz.

" gdyby mężczyźni mieli " swoje dni", byłyby to z pewnością ustawowo dni wolne od pracy."

         Kobiety mają gęstość masy szarej odpowiedzialnej za myślenie w porównaniu do masy białej, na 100 gramów mózgu o 18% większą niż mężczyźni, a mózg nieco mniejszy tylko dlatego, że całą masę ciała mają mniejszą.

---

56 książka, 126/23.263

" Rzeka słońca" - Patricia Shaw

         Książka trochę historyczna, trochę przygodowa. Australia, II połowa XIX wieku. Tygiel różnych narodowości. Skazańców z Europy wywiezionych na wygnanie, ale też szukający szansy na pozornie łatwe wzbogacenie się. To okres gorączki złota, gdy odkrycie złotonośnej rzeki Palmer ściąga tam tysiące ludzi. Jedni się bogacą, inni tracą życie.  Na złocie bogacili się głownie Anglicy, ale też przybywający tam  licznie Chińczycy, a także zesłańcy z karnych kolonii i prości osadnicy. To czas kiedy Australia dopiero się cywilizuje. Trudno o sprawiedliwość, a starcia na tle kulturowym i etnicznym zdarzały się bardzo często.

           Liczne plemiona Aborygenów bronili się przed białymi, którzy wydzierali im ziemię, która należała do nich od wieków.  Dzikie dotąd tereny były pomału zasiedlane, tworzyły się prymitywne osady , a  piękno dziewiczego krajobrazu ustępowało miejsca wszechobecnym odkrywkom.

          W książce jest wiele wątków i jeszcze więcej bohaterów. Początek  szedł mi dość opornie, a kiedy myślałam, że już się uporałam, dołączyły następne osoby i następne historie, bo każda występująca w książce osoba, to inna historia, dość dokładnie opowiedziana, tym samym książka stała się dobrym studium społeczeństwa australijskiego, dającym obraz tego kontynentu w tamtym czasie.

        Historia XIX wiecznej Australii w połączeniu z wątkiem miłosnym stała się ciekawą lekturą. " Rzeka słońca" to pierwsza książka z Australijskiej sagi rodzinnej. Jest jej kontynuacja. Może kiedyś też ją przeczytam.

---

55 książka, 513/23.137

Dzień zmarłych

 

W ten jedyny, szczególny dzień, gdy znowu łzy popłyną.

Święta zmarłych

          Listopadowa zaduma to czas szczególnej refleksji nad przemijaniem, kruchością ludzkiego życia oraz pamięcią o tych, którzy odeszli, a jest ich po tamtej stronie coraz więcej z grona rodziny, znajomych. Pierwsze dwa listopadowe dni są dniami szczególnie im poświęconymi,  Wszystkich Świętych  i Dzień Zaduszny.

            Znowu tłumnie, nie jak co dzień, idziemy z kwiatami, ze zniczami i stać będziemy przy grobach. Szkoda, że nie wszyscy z zadumą, ale nawet jeśli, to samo przyjście oznacza, że pamiętamy. Chcę jednak wierzyć, że w większości przypadków te dni mają wymiar duchowy w modlitwie i zadumie nad tajemnicą śmierci oraz wiecznym spoczynkiem zmarłych.

Lampion zrobiony

i świeczka się pali

Milkną westchnienia

cicho w oddali...

Nadchodzi wielkiej

zadumy czas

O tych, którzy odeszli

ale byli wśród nas.

           Krótsze, listopadowe dni, opadające liście i jesienna aura sprzyjają zatrzymaniu się w codziennym pędzie i przemyśleniu  własnego życia, bo  przemijanie to nieodłączna część ludzkiego doświadczenia. Wszystko, co nas otacza, ludzie, uczucia, chwile, miejsca,  podlega nieustannym zmianom. Często budzi to w nas nostalgię, tęsknotę, a czasem lęk przed utratą tego co kochamy. Jednak przemijanie nie musi być jedynie źródłem smutku, a może stać się okazją do dostrzeżenia piękna w ulotnych momentach.

       Heraklit z Efezu mówił: „Panta rhei”– wszystko płynie, nic nie pozostaje takie samo, a buddyzm naucza, że świat jest w ciągłym ruchu, a cierpienie rodzi się z naszego przywiązania do tego, co nietrwałe. I to jest prawda.

         Starożytny filozof Heraklit twierdził, że zmiana jest podstawą istnienia, a naturalną reakcją na przemijanie jest smutek. Doświadczamy go, gdy odchodzą bliscy, gdy kończy się pewien etap życia lub gdy zauważamy upływający czas w nas samych.  Wszystko co nieuniknione, będzie, więc cieszmy się chwilą, która trwa.

Przemijanie

Przemijasz...

Krzykiem noworodka

Mgłą poranka

Liściem spadającym z drzewa

Stukaniem laski siwiejącego starca

Obłokiem wtopionym w nieba źrenice

Odlotem ptaków

Tam, gdzie żar leje się strugami

Przemijasz...

Nie zdążysz się zatrzymać

...życie jest już za Tobą

                               Zofia Soboń

***

Odnaleźć wieczną ciszę

Każdego dnia

Budujemy wiele dróg

Jedna z nich 

Prowadzi zawsze tam

Gdzie muzyka

Szumiących drzew

Do snu kołysze

By pośród bliskich

Odnaleźć wieczną ciszę

                                       Anna Barbara Lachnik