Zima sprzyja czytaniu książek i to mi ostatnio najlepiej wychodzi. Jedną kończę, następną rozpoczynam. Całe dni zaczytana. Czasem i noc, kiedy nie mogę zasnąć. Nigdy nie miałam tyle czasu, aby się temu poświęcić, a ostatnia książka zwraca uwagę, jak wszystko może się zmienić i nawet liter się nie będzie znało. Kiedyś byłam już blisko tego . Udar, utrata pamięci. Bohaterka tej książki tego doznaje. Jest 1990 rok. Po powrocie ze szpitala potrzebuje stałej opieki, a jedyną osobą, która oferuje jej wsparcie, jest jej sąsiad, Leon Białowąs. To on każdego dnia czyta kobiecie jej pamiętnik, przywracając wspomnienia.
W swoim pamiętniku Anastazja spisywała swoje przeżycia z czasów szkolnych, poprzez trudy przeżywane podczas zsyłki w głąb Związku Sowieckiego. Na kazachskich stepach Anastazja zapisuje codzienność zesłańców i uczucia, które niespodziewanie się w niej budzą, aż po powojenne życie. Pokazuje, że pomimo tragicznych przeżyć można jeszcze być szczęśliwym. Cieszę się, że ta książka trafiła w moje ręce.
---
14 książka, 416/6.377
I love how it weaves personal struggle with history, showing resilience and the small acts of kindness that make life meaningful. It’s wonderful that the book found its way to you at the right time.
OdpowiedzUsuńOjej, smutna ta lektura... Nie przepadam za problemami w książce, bo tyle ich wokół...
OdpowiedzUsuńAle czytanie to święta rzecz...
Pozdrawiam, Pola
Czasami warto przystanąć i się zastanowić- może trafię na tę książkę 😀 pozdrawiam i zdrówka życzę
OdpowiedzUsuń