.jpg)
Jurek nie był byle kim. Kochałam go, może nadal kocham, ale nie potrafiłam już dłużej znosić obrażania, upokarzania i chociaż wydawało się, że nie chcę już być z nim, to kiedy powiedział kiedyś o konkretach rozwodu / może żeby mnie zdopingować do powrotu/ to zrobiło mi się przykro. Było mi żal tego co było i żal tego co mogłoby jeszcze być. Złości się zabliźniają, zapominałam o przykrościach, ale nadal bałam się ryzykować i jeszcze raz próbować. Z nim oczywiście, bo ktoś inny w ogóle nie wchodził w grę. Może, gdyby dał mi jeszcze więcej czasu, ale on naciskał, a ja nie chciałam go łudzić. Coraz częściej jednak się zastanawiałam, a może, aż wreszcie nadszedł dzień, że zdecydowałam się dać mu jeszcze jedną szansę. Moje mieszkanie zostawiłam w pogotowiu, a jego dom na nowo urządzam, tak jak chciałabym aby było. Zabrałam tylko moje osobiste rzeczy, potrzebne mi na co dzień. Postawiłam warunki. Na razie się bardzo stara i twierdzi, że nie zdawał sobie sprawy ze swojego zachowania. Zobaczymy. Czas pokaże, czy popełniam błąd. A może jednak warto spróbować.
Nie postawiłaś wszystkiego na jedną kartę.Mieszkanie masz w pogotowiu.Życie jest za trudne i za krótkie,żeby żyć w pojedynkę.Czy popełnisz błąd?Może,i co z tego;)...Ewa.
OdpowiedzUsuńMyślę, że warto spróbować i dobrze, że w razie czego zostawiłaś sobie swoje mieszkanie...
OdpowiedzUsuńTrzymam kciuki żeby tym razem Wam wyszło :).
Czas pokaże czy postąpiłaś słusznie. Nie można tego przewidzieć. Jeżeli nie spróbujesz nigdy się nie dowiesz, a mieszkanie masz. Życzę Ci, by wszystko było dobrze. Każdy zasługuje na drugą szansę. Powodzenia Karolinko:):):)
OdpowiedzUsuńTez tak myślę jak wyżej. Spróbować trzeba i dać szanse też. Ale zostawić coś swojego dla poczucia wolności. Życzę by się udało chociaż trudno kogoś zmienić. Ale postawiłaś warunki i zyskałaś szacunek a to najważniejsze.
OdpowiedzUsuń