O świętach cd. 2

              Dzisiaj niedziela, więcej wolnego czasu, więc i też na rozmyślania, wspomnienia. Doszłam do wniosku, że rzeczywiście  chyba się postarzałam, bo przypomniałam sobie, że kiedyś, kilka lat temu, przeżywałam te przedświąteczne przygotowania. Robiłam decoupagowe jajka. Kupowałam nawet gęsie wydmuszki. Ozdabiałam dekoracyjne domki dla ptaszków, które potem zdobiły dom. Robienia takich wielkanocnych ozdób była masa. Co się więc ze mną stało? Przejrzałam bloga od 2018 roku, niestety nie ma na nim wspomnianych prac, więc to było znacznie wcześniej. Ostatnie lata były nieciekawe, choroby, ograniczenia covidowe, tylko życzenia i właściwie niewiele, a nawet nic więcej. Może też dużo wiosennych prac w ogrodzie zabiera czas i nie pisałam zbyt wiele.  A może to życie w niezadowoleniu? Robię jak maszyna, to co trzeba, bez radości, a przecież zdobienie to radość. Jest nareszcie wiosna, chociaż na razie ponura, powinna cieszyć. Zawsze cieszyła.  Jeszcze w ubiegłym roku byłam szczęśliwa, radosna. Teraz nawet jeśli się uśmiecham, to tylko mimika twarzy, serce jest puste. Stres zabija nas i wszystko co w nas dobre. Napisałam, moje serce jest puste, bo tak to czuję, ale pustkę się zazwyczaj zapełnia, więc może jest przygotowane na ..., nie wiem na co, bo przyszłość nie wygląda dobrze.  Wiem, że muszę się przemóc, poszukam moje zające, kury i  może wrócę do dawnej radości. Oby. Powodem do szczerego uśmiechu było dzisiejsze wspomnienie sprzed wielu lat. Zawsze w Niedzielę Palmową, w kościele wspominam jak przed laty po raz pierwszy poczułam rosnące we mnie nowe życie. Wtedy było to dla mnie coś dziwnego, nieznanego, ale wkrótce uświadomiłam sobie, że tak objawiają się ruchy dziecka. Pamiętny dzień, radość całego mojego życia. Kocham Cię córeczko, dorosła już kobieto, moją najlepszą przyjaciółko.