Święta zmarłych

          Listopadowa zaduma to czas szczególnej refleksji nad przemijaniem, kruchością ludzkiego życia oraz pamięcią o tych, którzy odeszli, a jest ich po tamtej stronie coraz więcej z grona rodziny, znajomych. Pierwsze dwa listopadowe dni są dniami szczególnie im poświęconymi,  Wszystkich Świętych  i Dzień Zaduszny.

            Znowu tłumnie, nie jak co dzień, idziemy z kwiatami, ze zniczami i stać będziemy przy grobach. Szkoda, że nie wszyscy z zadumą, ale nawet jeśli, to samo przyjście oznacza, że pamiętamy. Chcę jednak wierzyć, że w większości przypadków te dni mają wymiar duchowy w modlitwie i zadumie nad tajemnicą śmierci oraz wiecznym spoczynkiem zmarłych.

Lampion zrobiony

i świeczka się pali

Milkną westchnienia

cicho w oddali...

Nadchodzi wielkiej

zadumy czas

O tych, którzy odeszli

ale byli wśród nas.

           Krótsze, listopadowe dni, opadające liście i jesienna aura sprzyjają zatrzymaniu się w codziennym pędzie i przemyśleniu  własnego życia, bo  przemijanie to nieodłączna część ludzkiego doświadczenia. Wszystko, co nas otacza, ludzie, uczucia, chwile, miejsca,  podlega nieustannym zmianom. Często budzi to w nas nostalgię, tęsknotę, a czasem lęk przed utratą tego co kochamy. Jednak przemijanie nie musi być jedynie źródłem smutku, a może stać się okazją do dostrzeżenia piękna w ulotnych momentach.

       Heraklit z Efezu mówił: „Panta rhei”– wszystko płynie, nic nie pozostaje takie samo, a buddyzm naucza, że świat jest w ciągłym ruchu, a cierpienie rodzi się z naszego przywiązania do tego, co nietrwałe. I to jest prawda.

         Starożytny filozof Heraklit twierdził, że zmiana jest podstawą istnienia, a naturalną reakcją na przemijanie jest smutek. Doświadczamy go, gdy odchodzą bliscy, gdy kończy się pewien etap życia lub gdy zauważamy upływający czas w nas samych.  Wszystko co nieuniknione, będzie, więc cieszmy się chwilą, która trwa.

Przemijanie

Przemijasz...

Krzykiem noworodka

Mgłą poranka

Liściem spadającym z drzewa

Stukaniem laski siwiejącego starca

Obłokiem wtopionym w nieba źrenice

Odlotem ptaków

Tam, gdzie żar leje się strugami

Przemijasz...

Nie zdążysz się zatrzymać

...życie jest już za Tobą

                               Zofia Soboń

***

Odnaleźć wieczną ciszę

Każdego dnia

Budujemy wiele dróg

Jedna z nich 

Prowadzi zawsze tam

Gdzie muzyka

Szumiących drzew

Do snu kołysze

By pośród bliskich

Odnaleźć wieczną ciszę

                                       Anna Barbara Lachnik