Dawno nie wzruszyłam się tak bardzo przy żadnej książce. Dowiedziałam się o niej z polecanek na Facebooku, więc kiedy natrafiłam na nią w księgarni, nie mogłam się oprzeć. Wiedziałam, że jest ciekawa, ale to mało powiedziane. O czym jest ta książka? O życiu, które obok tragedii może nam zesłać także piękne chwile. Dwudziestosześcioletni Emile dowiaduje się, że ma przedwczesnego alzheimera. Pozostają mu maksymalnie dwa lata życia. Nie chce, aby najbliżsi patrzyli jak umiera, nie chce litości, nie chce leczenia, które i tak nic nie da. Postanawia wyruszyć na ostatnią wyprawę życia. Poprzez ogłoszenie szuka towarzysza podróży. Zgłasza się tylko jedna osoba. Dziwna dziewczyna w czerni. Co skrywa? Dlaczego pragnie uciec od swojego życia? Wyruszają kamperem w Pireneje. Émile pragnie przeżyć ostatnie chwile na własnych zasadach, a Joanne stara się uwolnić od ciężaru przeszłości. Obydwoje w tej podróży życia wracają do swoich przeszłości i poznają siebie nawzajem. Podczas wspólnej drogi Émile i Joanne odnajdują spokój, zapomnienie i odwagę, by nie odkładać niczego na później. Odnajdują też miłość o której nie mówią, ale ją czują i okazują w małych gestach , w serdeczności.
Ich wyprawa wśród malowniczych krajobrazów południowej Francji opisywana przez autorkę Mélissę Da Costa w niezwykle plastyczny sposób, sprawiła, że sama zapragnęłam być w tym miejscach. Malownicze pejzaże, ciepło słońca, szum fal, zapach lawendy, tą podróż czuje się wszystkimi zmysłami. Niezwykle subtelne, piękne opisy pełne emocji i wzruszeń. Razem z bohaterami przechodzimy przez proces zapominania, pogłębiającą się utratę pamięci, pogarszanie się stanu zdrowia, aż do ostatniej chwili życia. Książka skłania do refleksji nad życiem i docenianiem chwili, a opisy przyrody czynią ją naprawdę wyjątkową.
Autorka przytacza też piękne cytaty innych autorów.
" Prawdziwa podróż odkrywcza nie polega na poszukiwaniu nowych lądów,
lecz na nowym spojrzeniu".
Proust
*
" Największym podróżnikiem jest ten, kto umiał kiedyś odbyć podróż w głąb siebie".
Konfucjusz
*
" Jeżeli płaczemy, bo nie ma już słońca, łzy uniemożliwiają nam zobaczenie gwiazd".
*
" Piękno nie tkwi w przedmiocie na który patrzymy, lecz w naszych oczach".
---
34 książka, 626/14.625
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz