Mój pradziadek sto lat temu zrobił opasłą księgę z tygodników " Gość świąteczny". Zszywał gazety, zrobił grubą okładkę z tektury. Księga przetrwała w nie idealnym stanie , ale to przecież sto lat. Po drodze była wojna i różne koleje dziejów. Pisałam o niej tutaj .
Po nim przejęła ją jego córka , a po niej wnuczka, czyli moja mama. Teraz mam ją ja, ale oddam córce. Może przetrwa jeszcze dla moich wnuczek. Będzie miała znaczenie sentymentalne, ale też jako ciekawostka co też wtedy pisali.
Zachęcona tą, trochę już rozpadającą się, księgą i wykonanymi przeze mnie journalami postanowiłam nadać kształt książki moim różnym wypocinom. To nie jest kunszt introligatorski, ale kartki się nie pogubią, łatwo zdjąć z półki i poczytać. O pierwszym takim wykonaniu pisałam tutaj, a teraz, trochę nieudacznie oprawiłam wszystkie moje, pisane kiedyś, wiersze. Trochę się ich nazbierało. Druk jednostronny, więc ponad trzysta kartek. W jedną całość nie potrafiłam tego zszyć. Powstały więc dwie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz